گـــــر چه پنهانی ِ تو برهمه افشا شده است مشتِ پیدائی ِ تو پیش دلــم وا شده است! پلکِ راز ِ مــــــن و تو چشمکِ شیدائی را آنچنان خوش زده کــه عشق هویدا شده است مهر حوا به دل آدم اگـــــــــر صاعقه زد تابشی بود کــــه از بارقه ی ما شده است ای نثار از تو به چشمم کــــرم ِ ابر ِ بهار غنچه های هوَست وه چه شکوفا شده است! این جهان جایگه ِ بال گشـــــودن که نبود پر کشم تا به جهانی که تو را جا شده است استاد بهرام باعزت

خنک آن دم که نشینیم در ایوان من و تو به دو نقش و به دو صورت به یکی جان من و تو داد باغ و دم مرغان بدهد آب حیات آن زمانی که درآییم به بستان من و تو اختران فلک آیند به نظاره ما مه خود را بنماییم بدیشان من و تو من و تو بیمن و تو جمع شویم از سر ذوق خوش و فارغ ز خرافات پریشان من و تو طوطیان فلکی جمله شکرخوار شوند در مقامی که بخندیم بدان سان من و تو این عجبتر که من و تو به یکی کنج این جا هم در این دم به عراقیم و خراسان من و تو به یکی نقش بر این خاک و بر آن نقش دگر در بهشت ابدی و شکرستان من و تو حضرت مولانا

منم که مجرم عشق هستم و گناه تویی خوشم به دوزخ دردی که شاهراه تویی نسیم بخت گریزنده ام نرویانید تو را کنار دلم ای که دلبخواه تویی نبود صبح ازل را شروع از رخ مهر که مِهر روی تو میگفت آن پگاه تویی مراد اهل نظر مستی از نگاه شماست که جام مست مریدان این نگاه تویی همای عشق مرا از زمین به ماه رساند منم که خاکی افلاکی ام و ماه تویی از آه من اگر آئینه ی دلت تنگید تو، خود زدی به خود این سنگ را که آه تویی اگر که گاه كنارت نباشد آئینه به قلب من بنگر که به هر چ

وقتی از تو سخن می گویم

از تابش خورشید حرف می زنم

از چشمه ی آرزوی آفتابی

که غمهای شقایقی ام را می شوید

داشتن تو

حس شکفتن است

در دل مواج مزرع گندم

بوی نسیم خوشبختی را شنفتن است

طوفان هم دم از ایثار می زند

وقتی که غبار جانم

از تجسم نگاه زیبایت

در گردابِ تصور گم می شود

استاد بهرام باعزت

همچو من جان داده در زلفت پریشانی که نیست زلفِ پُر چین شانه کن بر چین مرا جانی که نیست! از تو هر آنی کــــــه کردی گر دلم نیکو شمرد از تو اما در دلم جـــز حسرتِ آنی که نیست شعله ات را نازم ای شمع جــــــــــفاکار دلش در دلت اندیشه ی پروانه ای دانی کــه نیست بی خبر بودن جهــــــــانی ارزد اما صد دریغ بی خبر بودن از این، کم غبن و حرمانی که نیست بر پریشـــــــان بوم نیزاران فغانم نقش بست زانکه این ناله به نائی از نیستانی کــــــه نیست عشق،من را کـُـشت و رستم هم اگر سهراب را کشتن فرزند وابسته به بره

خوش آن زمان که نبود ازتو غم به کار دلم خـــوش آن زمانه که خوش بود روزگار دلم نرفته بودی و ای کـــــــاش با تو می گفتم به جــــــــز تو هیچ نبود از تو انتظار دلم چرا به مسلخ ِ بی مهـــری ای یهودا دل ! کشیدی عیـــسی ِ باور چنین به دار ِ دلـم چــــــو مِهر بود کــه دیوانه ی کبیرم کرد به شمس می رســـــد از هر طرف تبار دلم در این کشاکش نامردمی خوشم کـــه هنوز وفای مردم چشــــــــــم است در کنار دلم جگر به زخمه ی غــــــم سمفونی ِ یاد تو را چــــه بی بهانه زد امشب به سیم تار دلم در این فصول نفس گیر ان